تو ای باران ببار امشب

که بر روی زمین ات جاست

بخوان بر خلوت قلبی

که در غم مانده و تنهاست

بریز ای نم نم یکریز

و با من همصدایی کن

در این بیگاهه ی ظلمت

چو برقی خود نمایی کن

ببار ای وسعت پر بار

کویر خشک دلها را

غبار خستگی بردار

طراوت هدیه کن مارا

بریز ای شعر روح انگیز

که بر من قاصد رازی

تو هم چون من با فریاد

شکایت ها میسازی!

ببار ای ریزش غمناک

تا دل از تو آموزد

چگونه بغض خود بارد

چگونه غم نیاندوزد

بشوی ای نم نم خوش بوی

سیاهی را از این دوران

بگیر این قدرت مسموم

رهامان کن ز مزدوران

کنون همچون تو می غرم

که ای گردنکشان اینجا

نه جای قدرت و جنگ است

نه آوازه ی بیجا

چه میگویم؟! تو میدانی

دگر نیست گوش خریداری

اگر هم بشنود بی شک

بخیزد سوی بی عاری!

دلم خون است ای باران

از این دوران عاشق کش

از این مغموم آدمها

که ریشندو به ظاهر خوش

دلم از این حمیت ها

به خون بنشت ای باران

کجا مانده جوانمردی؟

بگو کو ناجی قرآن؟!

دلم پوسید از تهمت

دلم پژمرد از تزویر

اگر هم مردنی باشد

دگر دیرست خیلی دیر!

بیا باران ببار از من

که از تو پرترم اینجاست

پر از بغض نباریدست

پر از شبهای بی فرداست

منم آری منم باران

همو که نای اشکش نیست

پر از حرف و نگفتنهاست

بگو درمان دردش چیست؟

منم آری منم باران

همو که خون و دل خسته ست

به هر سو چاره میجوید

دریغا دربها بسته ست

تو ای باران که این لحظه

همراهی چو تنهایی

شروع کن نغمه ی خود را

و خوابم کن به لالایی

                                    نمی خواهم بیداری!!!!!!!!!

پانیا