دوباره من رو پیدا کن

 تو قحطی دل و احساس

نمیگم که پناهم شو

ولی قدری منو بشناس

منم مثل تو حیرونم

از این پاییز پنهونی

تو که عاشقترین بودی

چرا از طعنه می خونی؟!

میون ما فقط دوری

داره بی وقفه می تازه

ولی تو جنگ با احساس

گمونم سخت می بازه

دوباره پل بزن تا من

دلم لبریز فرصتهاست

اگر حتی مسیر عشق

هنوزم گنگ و ناپیداست

بمون عاشق کنار من

نگو دیگه نمی تونی

تو از قلبم خبر داری

نگو چیزی نمی دونی

نذار آتیشه عشق ما

بشه مثل کدورت سرد

اگه مایی هنوزم هست

مسیر کوچتو برگرد..

(پانیا)

هرگز نخواستی بدانی که اندوه من ز چیست

هرگز ندانستی دل من گرو مهربانی کیست

هرگز نخواستی بدانی که چرا آشفته ام ،

با این که بارها درد خویش را به زبان بی زبانی با تو گفته ام!

هرگز نخواستی بمانی آنگونه که من خواستم

هرگز نفهمیدی که جهان را بی تو نمی خواستم

هرگز نخواستی مرا بفهمی و بشنوی

آنگونه که میخواستم فهمیده و شنیده شوم

هرگز مرا ندیدی به چشم عشق و اعتماد

آنگونه که میخواستم از نگاه تو دیده شوم

هرگز مرا به وقت نیاز و دلهره پناه و تکیه گاه نبودی ماه من!!

تو ای آشنا ! تمام حرف دلم را هرگز نخواندی از نگاه من!!

هرگز نماندی و همیشه جا مانده ای ز عشق ،

تا آمدیم و بمانیم بر همم زدی!

گفتم که با عشق تو خوب میشوم ،

افسوس که بلا گشتی و ماتمم زدی .... !

                                                                    (پانیا)

 اگه نیستی ، اگه دوری

 اگه اینجا ندارم سنگ صبوری

 اگه خوابی ، اگه تنهام

 من همیشه ترو میخوام.

 اگه رفتی و بُریدی

 اگه موندی نرسیدی

 اگه دلبستی به رویا

 اگه مونده خیلی حرفا

 اگه دستاتو ندارم

 اگه  سرد و بیقرارم

 اگه قلبم بی پناهه

 اگه دلخوشی گناهه

 میدونی عیبی نداره

 عشقته که موندگاره

 با تو جون میگیره دنیام

 نرو که بدجوری تنهام

     تو خود عشقی عزیزم

                       زندگیمو پات میریزم

       (پانیا)

(نمیدونم شاعرش کیه اگه میدونین لطفا بگین)

"من عشق را با نام تو آغاز کردم،

در هر کجای عشق که هستی آغاز کن مرا!"

کجای اینهمه غربت
قلب پاکتو شکستن
موندی کنج آشیونت
بال پروازتو بستن

کجای قصه ی پاییز
چشمتو رو همه بستی
گم شدی تو خاطراتت
با غمو غصه نشستی

کجایی آهای مسافر؟
دیگه بسه انتظارت
بسه بغض و اشک و فریاد
فکری کن به حال یارت

دیگه بسه دوری و درد
مگه من چقد صبورم؟
اگه تو نیای سراغم
واسه کی زنده بمونم؟

پاشو از خواب درازت
چشم خستمو نگا کن
بیا دستمو بگیرو
منو از گریه جدا کن

میدونم خسته ی راهی
نگو اما که بریدی
نگو رفتن تنها چارست
یا به بن بست رسیدی

بیا از یه راه تازه
منو با خودت یکی کن
بمونو با سادگیهام
همه عشقو زندگی کن

توی این ریزش وحشت
جون پناه قلب من باش
منو تنها جا نذارو
تا همیشه مال من باش!

پانیا

و این تمام اعتراف هاست

من راست گفته ام و گریسته ام

و اینبار راست میگویم تا بخندم

زیرا آخرین اشک من نخستین لبخندم بود.

تو خوبی و من بد نبودم.

تو را شناختم تو را یافتم تو را در یافتم و حرفهایم همه شعر شد

                                                                                        سبک شد.

به تو گفتم:(( گنجشک کوچک من باش

تا در بهار تو من درختی پر شکوفه شوم))،

و برف آب شد شکوفه رقصید آفتاب در آمد.

من به خوبی ها نگاه کردم و عوض شدم

من به خوبی ها نگاه کردم

چرا که تو خوبی و این تمام اقرارهاست،

                                                       بزرگترین اقرارهاست.

من به اقرارهایم نگاه کردم

سال بد رفت و من زنده شدم

تو لبخند زدی و من برخاستم

دلم میخواهد خوب باشم

دلم میخواهد تو باشم و برای همین راست میگویم

         نگاه کن:

                       با من بمان!

"احمد شاملو"

برایت بارها باید بگویم

که در رگهای من جاری شدی چون خون

که از من ساختی بار دگر مجنون!

ز دست تو به تاریکی کوهستان غم باید سفر کرد

به دنبال تو تا خورشید باید رفت!

به پیش پای تو شاید که چون یک مشت خاک بی بها گردم،

برای قلب تو شاید خدا گردم

نمی دانم که در جای نگین تاج زرین کلاهت جای میگیرم،

و یا در زیر پاهای تو بی رحمانه میمیرم؟!

      شاید  .....

نمی دانم که بعد از سالهای سخت و دشوار،

یا که بعد از روزهای گرم و شیرین،

                                                زمان مردنم       

آیا در آغوش تو جانم را خدا گیرد؟

و یا این آرزو در نطفه میمیرد!؟

                                                   شاید ......./

دلم تنهاست، میدانی!

خزان تلخ باورهاست، لیک در خوابی، نمی تابی!

آه دلتنگم، جهانی مملو از دردم..

تو در گوشم می گویی که:" دیگر بر نمی گردم!"

دلم خسته ست، بشکسته ست،

از نامهربانی ها

                                         آکنده ست،

قرارم تو، بهارم تو، جهان و برگ و بارم تو،

تو  باشی نور خورشیدم،

سرا پا غرق امیدم،

بدون تو جهانم سرد و بیرنگ است

با غیر تو در جنگ است

چه گویم تا نباشی قلب من تنگ است!!!!!!!!!

پانیا

تو ای باران ببار امشب

که بر روی زمین ات جاست

بخوان بر خلوت قلبی

که در غم مانده و تنهاست

بریز ای نم نم یکریز

و با من همصدایی کن

در این بیگاهه ی ظلمت

چو برقی خود نمایی کن

ببار ای وسعت پر بار

کویر خشک دلها را

غبار خستگی بردار

طراوت هدیه کن مارا

بریز ای شعر روح انگیز

که بر من قاصد رازی

تو هم چون من با فریاد

شکایت ها میسازی!

ببار ای ریزش غمناک

تا دل از تو آموزد

چگونه بغض خود بارد

چگونه غم نیاندوزد

بشوی ای نم نم خوش بوی

سیاهی را از این دوران

بگیر این قدرت مسموم

رهامان کن ز مزدوران

کنون همچون تو می غرم

که ای گردنکشان اینجا

نه جای قدرت و جنگ است

نه آوازه ی بیجا

چه میگویم؟! تو میدانی

دگر نیست گوش خریداری

اگر هم بشنود بی شک

بخیزد سوی بی عاری!

دلم خون است ای باران

از این دوران عاشق کش

از این مغموم آدمها

که ریشندو به ظاهر خوش

دلم از این حمیت ها

به خون بنشت ای باران

کجا مانده جوانمردی؟

بگو کو ناجی قرآن؟!

دلم پوسید از تهمت

دلم پژمرد از تزویر

اگر هم مردنی باشد

دگر دیرست خیلی دیر!

بیا باران ببار از من

که از تو پرترم اینجاست

پر از بغض نباریدست

پر از شبهای بی فرداست

منم آری منم باران

همو که نای اشکش نیست

پر از حرف و نگفتنهاست

بگو درمان دردش چیست؟

منم آری منم باران

همو که خون و دل خسته ست

به هر سو چاره میجوید

دریغا دربها بسته ست

تو ای باران که این لحظه

همراهی چو تنهایی

شروع کن نغمه ی خود را

و خوابم کن به لالایی

                                    نمی خواهم بیداری!!!!!!!!!

پانیا